Hardlopende moeder

Een maand of negen na de geboorte van onze oudste deed ik ‘het’ voor het eerst. ‘Het’? Hardlopen.

Een collega was fan van Evy (de Belgische hardloopcoach die al velen aan het hardlopen had gekregen met haar boek, website en vooral podcast). Ik kreeg van haar de podcast-afleveringen en Evy deed mij de belofte dat ik in 10 weken een 5 km in 30 minuten zou kunnen lopen.

Het duurde niet lang of ik was verslaafd. De eerste hobbels werden overwonnen en inderdaad al gauw liep ik 5 kilometer en ook nog in iets minder dan 30 minuten. Ik was een hardlopende moeder.

‘ik was verslaafd, ik was een hardlopende moeder’

Ik liep tot ik zo’n 25 weken zwanger was van onze jongste en pakte het een dik half jaar na haar geboorte opnieuw op. Ik haalde Evy weer tevoorschijn en liep als snel weer de 5 km, ik liep snelle 3 km’s, ik durfde uitbouwen naar 10 km, liep op vakantie in de heuvels en liep een lopersknie op. Liet me adviseren, andere zolen aanmeten en begon weer bij week 1 van Evy. Liep tijden weer lekker maar de lopersknie kwam ook weer terug. Ik ging naar de fysio en deed mijn oefeningen en begon weer samen met Evy aan de opbouw. Ik durfde uiteindelijk ook weer naar die 10 km te gaan opbouwen en vond het heerlijk. Alleen het herstel van die lange loopjes. Dat wilde maar niet vlotten. Het kwartje viel toen de huisarts een burn-out constateerde. Ik was een altijd-hard-lopende moeder geworden en dat was teveel van het goede.

Ik hing mijn hardloopschoenen aan de wilgen en besloot het anders te doen. Ik voelde mij nog steeds een hardlopende moeder. Ik wil nog steeds graag die vrouw zijn die partner, moeder, dochter, zus, vriendin, collega, betrouwbaar, eerlijk, sportief, creatief, muzikaal, belezen, betrokken, actief is. Ik wil graag hard kunnen lopen voor de mensen om mij heen en de dingen waar ik voor kies. Maar dat kan ik alleen als ik ook af en toe stil mag staan en voor mijzelf kan zorgen.

‘mens sana in corporo sano’

Werken aan een gezond lichaam is één manier om goed voor mijzelf te zorgen. De oude grieken zeiden al ‘mens sana in corporo sano’. Dus redelijk snel nadat ik thuis kwam te zitten, pakte ik het hardlopen weer op. Ik hing het schema van Evy op de koelkast en twee keer per week streepte ik een hardlooples af. Ik deed één ding wel heel anders. Ik trok barefoothardloopschoenen aan, in plaats van geavanceerde hardloopschoenen met ook nog eens op maat gemaakte schoenzolen, en loop tegenwoordig dus barefoot-stijl. En met die barefoot-stijl loop ik inmiddels weer de 5 kilometer met veel plezier. Soms snel, soms minder snel. Soms ga ik verder, soms ook niet. Ik ben weer een hardlopende moeder, maar hoef niet persé ver of echt hard, want ik wil niet in de valkuil van altijd-hard-lopende-moeder vallen.

Teensokken en barefootschoenen, hardlopen nieuwe stijl.

Er zijn heel veel manieren om goed voor jezelf te zorgen. Voor mij is hardlopen een erg goede manier omdat het een combinatie is van sporten, buiten zijn en plezier hebben. Binnenkort meer over de hoe ik hardloop. Voor nu ben ik heel benieuwd wat jij doet om goed voor jezelf te zorgen.

Advertenties

Maandoverzicht – januari 2019

Een nieuwe maand, de eerste van het nieuwejaar. Een mooi moment voor een nieuwe gewoonte. De maand afsluiten met een (kort) overzicht.

‘Opnieuw uitvinden van tradities, goed begin, doorzetten van goede gewoontes en een nieuwe impuls aan oude gewoontes.’

Januari stond in het teken van tradities, en dan vooral het opnieuw uitvinden van tradities. De maand stond in het teken van een goed begin, het doorzetten van goede gewoontes en van een nieuwe impuls geven aan oude gewoontes. Onderaan de streep is januari 2019 een mooie maand geweest waarin we dankbaar kunnen zijn voor al het goede en waarin vooral ikzelf belangrijke stappen heb gezet om mijn basis te verstevigen.

We begonnen door de eerste momenten van het nieuwe jaar bij vrienden door te brengen. Hoe fijn is het wanneer de kinderen vriendjes/vriendinnetjes maken waarna je als ouders onderling ook vriendschap kunt sluiten. En misschien wordt deze vorm van oud & nieuw vieren wel een nieuwe traditie.

Ook de rest van de vakantieweek liep anders dan andere jaren. Niet op verjaardag bij een jarig nichtje, maar naar een museum. Samen met de kinderen bezocht ik museum Boijmans Van Beuningen. Dat was zéér geslaagd.

Spannend was het, vooral voor mij, om na twee heerlijke weken vakantie weer aan het werk te gaan. Ik ben herstellende van een burn-out, werk op 2 dagen in de week een paar uurtjes én had besloten mijn leidinggevende te vertellen dat ik uiteindelijk niet wil terugkeren in mijn oude werk. De functie is op papier nog steeds heel leuk en passend, maar hoe meer daagjes ik terug was geweest, hoe meer ik besefte dat ik met deze leidinggevende nooit ga floreren. Het was altijd schipperen gebleven, zelfs vaak ergeren, en het gevoel ‘ik kan hier niet achter staan’ kwam ook geregeld om de hoek. Dat neemt niet weg dat ik op dit moment niet gezond genoeg ben om elders aan de slag te gaan, dat het thuis- en ziekzijn me heeft doen twijfelen aan wat ik wil qua werk, dat ik niet zomaar mijn vaste aanstelling overboord wil werpen en dat ik van de afgelopen 10 jaar er zevenenhalf naar volle (wederzijdse) tevredenheid bij deze organisatie heb gewerkt (minus 2x 6 maanden zwangerschapsverlof en de laatste anderhalf jaar met deze leidinggevende. Het is niet niks om dat allemaal los te laten. En toch heb ik de eerste stap daartoe gezet.

Vervolgens haalde ik de contacten met (ex-)collega’s dichtbij en verderaf weer aan. Twee keer lunch met twee keer fijne gesprekken. Binnenkort koffie met de leidinggevende die mij 10 jaar geleden de kans gaf om de onderwijswereld in te rollen en via korte berichtjes al een beetje bijgepraat met de leidinggevende die mij het plezier liet zien dat je kan beleven aan anderen in beweging brengen.

Ik zette het hardlopen door. Twee keer per week, minstens, trek ik de hardloopschoenen aan en loop 3 à 5 kilometer. Ik durfde ook voorzichtig uit te spreken dat ik het hardlopen graag wil uitbreiden. Of dat een heel snelle 5 kilometer zal worden, of via de 10 km naar de halve (of ooit een hele?) marathon? De tijd zal het leren.


We liepen de gele route in Meijendel,
en hierboven net dat kleine stukje extra om de zee niet alleen te horen maar ook te zien.

Tijdens het hardlopen geniet ik graag van de omgeving. Dat genieten probeer ik ook over te brengen op de kinderen door ze steeds vaker mee te slepen voor een wandeling in de natuur.

Friemelen met je veters van de spanning…

Genieten kunnen we ook van bijzondere momenten. Zo heeft onze oudste dit jaar vol overtuiging ja gezegd tegen de kans om theaterlessen te volgen na schooltijd. Zijn eerste voorstelling, met als thema ‘sprookjes’, was deze maand. De spanning straalde van hem af, maar tegelijk ook het plezier. Hij heeft het zo naar zijn zin elke maandagmiddag, genieten om hem nu in actie te zien.

Een dankbare dag brachten we door aan het Veluwermeer waar mijn ouders ter gelegenheid van hun trouwdag (39 jaar) een vakantieweekje hadden geboekt. Gewoon maar samen te zijn. Een stukje wandelen, een simpel spelletje spelen.

Zicht over het Veluwemeer

En zo ronden wij de laatste dagen van januari af. De dagen lengen, de laatste stompjes kaars van de adventskrans worden opgebrand en ondanks de kou en sneeuw voel ik dat de lente in de lucht hangt.

Nu de hemel is afgeschaft willen we hem hier op aarde

Deze week ruimde ik mijn enorme stapel tijdschriften eens goed op. Naast de Ottobre’s (naai-inspiratie die af en toe in de brievenbus valt), de met de beste bedoelingen bewaarde Kampioenen en Spoor-en, lagen er heel wat Flow’s op de stapel. Die laatsten legde ik apart om toch weer eens te lezen.

Het leuke aan de Flow vind ik dat er geregeld iets extra’s bijzit. Een bijlage over boeken bijvoorbeeld, met tips om meer uit de leeservaring te halen. (Lees de eerste zin met aandacht en herlees deze als je het boek uit hebt, hoe verschillend beleef je nu deze zin?). Of een mooi schriftje om in op te schrijven wat er goed is in je leven en je aan het denken te zetten.

‘Nu de hemel is afgeschaft willen we hem hier op aarde’ is een quote uit één van die Flow’s die ik op de stapel vond. De tekst resoneerde heel erg bij mij. Op dit moment ben ik herstellende van een burn out en ik kan je vertellen, dat is zeker geen hemel op aarde. Tegelijk is het wat het is. Misschien wel de waardevolste les die ik in de afgelopen maanden heb mogen leren, is dat het goed is zoals het is. Er zijn goede dagen, er zijn minder goede dagen. Soms weet je waarom een dag goed, of vooral minder goed is. Soms weet je het niet, of kun je niet kiezen uit de verschillende redenen die je welzijn op dat moment negatief beïnvloeden. Het is wat het is.

Het leven kent hemelse momenten en de kunst is om daarvan te genieten maar ze ook weer te kunnen loslaten.

Het ideaalbeeld van een ‘hemel op aarde’ is niet bereikbaar. Tenminste niet permanent. Het leven kent hemelse momenten en de kunst is om daarvan te genieten maar ze ook weer te kunnen loslaten. Het leven kent ook rauwe dieptepunten en de kunst is deze aan te gaan zonder te verkrampen.

In het kader van mijn herstel heb ik een cursus Mindfulness mogen doen. Samenvatten wat deze cursus omvat en wat ik hier heb geleerd vind ik heel lastig. Ondertussen voel ik wel dat ik er heel wat wijzer door ben geworden. Het christelijke geloof waarmee ik ben opgevoed heb ik losgelaten. Ik ben niet (meer) kerkelijk, en geloof ook niet in een opperwezen, of in een hiernamaals. Ik heb de hemel afgeschaft. Maar de onzekerheid van het mens-zijn, het gevoel ‘waartoe zijn wij hier op aard’, het zoeken naar antwoorden, dat is er niet minder om geworden.

De afgelopen maanden ben ik ook meer gaan lezen uit de boedhistische traditie. Ergens las ik dat de onzekerheid over hoe wij onze tijd hier op aarde goed kunnen invullen is wat ons mensen verbindt. Vroeger werden we verbonden in de verschillende zuilen vanuit ons geloof in een bepaalde vorm van hiernamaals.

In plaats van te zoeken naar de ‘hemel op aarde’ en in perfecte kringetjes (social media) rond te draaien, probeer ik me meer bewust te zijn van de onzekerheid die ons verbindt. Van mens tot mens