Te staken of niet te staken?

Al bijna 4 jaar, of bijna zolang als onze oudste naar de basisschool gaat, zit ik in het bestuur van diezelfde school. Sinds vorig jaar ben ik de voorzitter van het bestuur. Daarmee ben ik voorzitter van de oudervereniging die formeel onze school in stand houdt, en voorzitter van het bevoegd gezag dat de eindverantwoordelijkheid draagt voor de school en het onderwijs. Zelf werk ik in het voortgezet onderwijs, in een beleidsfunctie waar ik het enorm naar mijn zin heb. Ik staak zelf niet. Ik heb het zoals gezegd enorm naar mijn zin en ervaar geen werkdruk. Ik zie problemen in het onderwijs, maar vooral voor het basisonderwijs. De gebeurtenissen afgelopen weekend vond ik treffend voor de manier waarop de politiek probeert het onderwijsveld aan het lijntje te houden. We moeten met elkaar in gesprek over structurele maatregelen en daarbij passende structurele financiële middelen. Maar ondertussen hebben wij als vrijwilligersbestuur een rol te spelen tussen ouders en school, als bestuur voortgekomen uit de ene groep en tegelijk eindverantwoordelijk voor de tweede groep. Ik schreef het volgende over de gebeurtenissen die op vrijdagavond 1 november in een stroomversnelling raakten:

Vrijdagavond 1 november een eerste berichtje in de groepsapp van ons (vrijwilligers-)bestuur: 460 miljoen euro extra voor onderwijs en een linkje naar de NOS-website. Meteen ook de vraag: ‘Gaat de staking nu nog wel door?’.

Sinds 2017 hebben wij meermaals de keuze moeten maken hoe wij zouden reageren op de aangekondigde stakingen. En dat is niet gemakkelijk voor een vrijwilligersbestuur van een schoolvereniging. Wij zijn om te beginnen ouder van één of meerdere kinderen op deze school, hebben vrijwel nooit een achtergrond in het onderwijs en komen heel weinig in contact met andere bestuurders. Toch zijn wij werkgever van een team van ca 30 mensen en beslissen bij elke stakingsoproep opnieuw of en hoe wij het team willen steunen, en vervolgens of en hoe de lessen (deels) kunnen doorgaan.

In aanloop naar 6 november hebben wij als bestuur opnieuw besloten om achter ons team te gaan staan. De stakingsbereidheid binnen onze school is groot, voor team, directie en bestuur is de urgentie duidelijk, want wij worden geraakt door:

–         Een groeiend lerarentekort: Onze bovenformatieve inzet, bedoeld voor onderwijsontwikkeling en duurzame kwaliteit van onderwijs, gaat op aan vervangingsuren; Een onverwachte vacature aan het begin van het schooljaar is nog steeds niet opgevuld. Er zijn geen belangstellenden te vinden; Bij kortdurende vervanging zijn er geen (bevoegde) leerkrachten beschikbaar; Eigen leerkrachten werken structureel extra om de gaten in de formatie op te vangen zodat er geen klassen naar huis gestuurd hoeven te worden.

–         Aantrekkelijkheid van het vak: De onderbetaling van leerkrachten in het primair onderwijs; De hoge werkdruk, onder andere door de verantwoordingslast en het grote verantwoordelijkheidsgevoel; De toename van het lerarentekort door beeldvorming rondom het leraarschap die niet gekanteld wordt, waarbij werkdruk en beloning belangrijke ingrediënten zijn.

–         Afname van de ruimte voor eigen onderwijskeuzes binnen de schoolvereniging: Eigen, financiële, middelen gaan, als we niet oppassen, naar ‘gewoon goed onderwijs’ in plaats van naar onze eigen onderwijskeuzes; Het risico dat ‘gewoon goed onderwijs’ straks alleen nog maar beschikbaar is voor diegenen die dat kunnen betalen. 

Het team willen we bovendien steunen omdat zij zich ontzettend betrokken tonen en op allerlei manieren extra inzetten voor onze kinderen. Door een tijdlang extra te willen werken om een vacature op te vullen. Door extra te komen om ziekte van collega’s op te vangen. Door een arm om elkaars schouder te slaan als dat even nodig is. Omdat we bovendien trots zijn op de manier waarop het team dit doet, staan we zeker achter hen.

Op maandag 28 oktober bekrachtigen we tijdens onze maandelijkse bestuursvergadering de definitieve beslissing om door te betalen en op dinsdag 29 oktober delen we dit, nogmaals, mee aan vertegenwoordigers van het team. De directeur van de school stelt een bericht op aan alle ouders om mee te delen dat de school dicht zal zijn op 6 november. Mede namens team en bestuur vraagt hij om begrip van de ouders.

Als bestuur van de vereniging weten we dat we ons in de volgende ledenvergadering zullen moeten verantwoorden aan onze leden, de ouders die op de stakingsdag thuis moeten blijven voor hun kinderen. We vinden dat we ons besluit goed kunnen uitleggen.

Tot vrijdagavond 1 november: 460 miljoen extra voor het onderwijs en een linkje naar de NOS-website.

Meteen ook de vraag: ‘Gaat de staking nu nog wel door?’.

We zijn verbaasd. Ineens is er geld. Maar is dit het geld waar we op zitten te wachten? Gaat dit het verschil maken voor onze school, voor onze kinderen en voor de kwaliteit van hun onderwijs? En hoe gaat het nu verder. Kunnen we op deze termijn de beslissing om de school te sluiten terugdraaien? Verwachten ouders dit, of rekenen zij inmiddels op een ‘vrije dag’?

Gaandeweg het weekend houden we de nieuwsberichten goed in de gaten. De berichtgeving, maar ook via twitter wordt er veel informatie gedeeld. We kijken bij de bonden, en letten op wat de PO-raad ons aanbeveelt. We lezen het convenant en als iemand terugrekent hoe weinig er van 460 miljoen overblijft op het niveau van de school of de leerling. We app-en met elkaar, vragen onze directeur om raad, terwijl het team onderwijl graag wil weten of ons standpunt voor 6 november wijzigt. Het beeld wordt maar zo langzaam helderder dat we moeten besluiten om de maandagochtend af te wachten alvorens we als bestuur ons standpunt kunnen herzien of bekrachtigen. Dat het ontbreekt aan structurele investeringen en dat wij dit betreuren is wel duidelijk, maar mag, kan en gaat er nu gestaakt worden op 6 november? Onze directeur communiceert aan team en ouders dat we pas maandag in de loop van de dag kunnen communiceren over wat dit betekent voor de woensdag.

Maandagochtend 3 november is wel duidelijk dat de stakingsoproep weer helemaal terug op tafel is. Voor ons als bestuur volgt een laatste afstemming per whatsapp. Unaniem stemt het bestuur in met mijn voorstel om de staking nog steeds te steunen en aan het begin van de ochtend kan ik het bekrachtigde standpunt delen met de directeur en het team. Later op de ochtend krijgen alle ouders een mededeling via het ouderportaal dat de staking op 6 november toch door zal gaan. Het team maakt zich op voor een stakingsdag, het bestuur slaakt een zucht van verlichting. En de ouders? Die zijn in veel gevallen druk met het regelen van speelafspraakjes voor hun kinderen voor de vrije woensdagochtend. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s