Het klokje van Benedictus

Al langere tijd studeer ik (af en toe) op ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse. Het boek heb ik al jarenlang in huis, maar de afgelopen maanden ben ik me er pas echt op gaan toeleggen. Het paste heel goed bij mijn magische ochtenden. Even in stilte zijn, al schrijvend dichter bij mijzelf komen en korte tijd studerend lezen.

De afgelopen weken was het vooral het schrijven dat ik vol hield. Drie, of soms maar twee, volle pagina’s en dan vond ik dat mijn ‘eigen tijd’ lang genoeg had geduurd. Vandaag pakte ik heel bewust het boek van Wil Derkse er weer eens bij en las over de kunst van het beginnen en van het ophouden. Over het meteen reageren. Wanneer het klokje zegt dat het tijd is om te beginnen meteen van start gaan en wanneer het tijd is om op te houden (en aan iets anders te beginnen) eveneens meteen te reageren.

De kunst van het beginnen… *slaakt een zucht* Ik ben beter, veel beter, in de kunst van het begin uitstellen. Een hele dag werken, in de vorm van e-mail beantwoorden, mijn agenda beheren, taken verdelen over de week, met collega’s bijpraten, etc. om aan het einde van de dag doodop te zijn, maar geen letter op papier te hebben gezet voor dat belangrijke beleidsstuk. Tot natuurlijk de deadline voor zoiets belangrijks nadert en ik mijzelf een dag of dagdeel moet opsluiten om dat alsnog in orde te brengen. De kunst van het beginnen, het daadwerkelijk direct reageren als het tijd is om met iets te beginnen en om de grote, lastige klussen niet voor je uit te schuiven. Het is een thema waar ik de komende tijd wat meer aandacht aan mag geven…

Toen las ik door. En ik ging me realiseren dat ik misschien best wel de kunst beheer van het beginnen (als ik mijzelf er weer even toe zet… ) maar dat ik de kunst van het ophouden veel en veel lastiger vind. Het neerleggen van je werk, als het klokje zegt dat het tijd is voor het volgende (of voor de pauze die zo belangrijk is), dat is nog niet zo gemakkelijk. Excuses genoeg ‘het gaat net zo lekker’, ‘nog even dit afmaken’, ‘nog even deze laatste bladzijde / e-mail / tekst aflezen’. Of ’s avonds laat, nog even op Facebook/Instagram/twitter/mijn e-mail/een blog kijken of er de laatste 10 minuten nog iets nieuws is gepost. Ook dan is de kunst van het ophouden een lastige, en slaap ik geregeld later in dan ik zou willen. Maar hoe beter ik ’s avonds weet op te houden, hoe makkelijker het de volgende dag is om meteen te reageren op de échte wekker. En de dag daadwerkelijk te beginnen met een welgemeend Ja-zeggen tegen de dingen die op mijn pad komen.

De kunst van het ophouden, en mijzelf daarmee de ruimte geven om de kunst van het beginnen in haar volheid uit te kunnen oefenen. Dát is het thema waar ik de komende tijd op mag gaan letten.

Advertentie

Stabilitas

Vanochtend had ik een min of meer magische morgen. Het kostte me moeite om mijn bed uit te komen, en ik had de wekker al een half uurtje later gezet. De reden was me vrij duidelijk, het kostte me namelijk gisteravond ook moeite om in bed en in slaap te komen. Een energieke, én gezellige, bestuursvergadering maakte dat ik de slaap lastig vatte.

Uiteindelijk zat ik boven op mijn eigen zolder-plekje, na een omweg via de afwas van gisteravond en het zetten van een thermos thee. Ik deed een korte meditatie (een 3 minuten ademruimte) en schreef een stuk. De meditatie gaf mij het inzicht dat ik mijn aandacht mag richten op het laten zijn van dingen. De pijntjes in mijn lichaam op de vroege ochtend hoeven niet ter plekke tijdens de meditatie aangepakt te worden, ze mogen er zijn; de gedachten tijdens de meditatie hoeven niet gevolgd te worden als gedachtenstroom, ze mogen voorbij komen.

Ik schreef mijn inzichten in mijn schriftje, tezamen met nog wat meer ‘braindrain’, en twijfelde of ik aan het werk zou gaan of toch eerst nog wat zou lezen. Ik besloot tot het laatste en pakte ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse.

De eerste halve bladzijde die ik las, maakte dat ik groot ‘Hier en NU’ in de kantlijn schreef. Woorden die ik letterlijk herhaald zag toen ik de bladzijde omsloeg. Vervolgens las ik daar een citaat dat precies ging over het inzicht dat ik die ochtend opdeed mediterend en schrijvend. Ik deel het daarom graag hier

Maar je kunt je oefenen om het optreden van dagdromen – en wie heeft ze niet? – beetje bij beetje aan banden te leggen, en tegelijkertijd de aandacht als het ware om te keren en weer te richten op waar je mee bezig bent, of degene die je aandacht vraagt.

Oefenen in erbij zijn kan geleidelijk vrucht dragen. Als je toch bij dat op het oog saaie college zit, hoewel je liever nog in je lekkere bed was gebleven, kun je net zo goed aandachtig meedoen.