Het klokje van Benedictus

Al langere tijd studeer ik (af en toe) op ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse. Het boek heb ik al jarenlang in huis, maar de afgelopen maanden ben ik me er pas echt op gaan toeleggen. Het paste heel goed bij mijn magische ochtenden. Even in stilte zijn, al schrijvend dichter bij mijzelf komen en korte tijd studerend lezen.

De afgelopen weken was het vooral het schrijven dat ik vol hield. Drie, of soms maar twee, volle pagina’s en dan vond ik dat mijn ‘eigen tijd’ lang genoeg had geduurd. Vandaag pakte ik heel bewust het boek van Wil Derkse er weer eens bij en las over de kunst van het beginnen en van het ophouden. Over het meteen reageren. Wanneer het klokje zegt dat het tijd is om te beginnen meteen van start gaan en wanneer het tijd is om op te houden (en aan iets anders te beginnen) eveneens meteen te reageren.

De kunst van het beginnen… *slaakt een zucht* Ik ben beter, veel beter, in de kunst van het begin uitstellen. Een hele dag werken, in de vorm van e-mail beantwoorden, mijn agenda beheren, taken verdelen over de week, met collega’s bijpraten, etc. om aan het einde van de dag doodop te zijn, maar geen letter op papier te hebben gezet voor dat belangrijke beleidsstuk. Tot natuurlijk de deadline voor zoiets belangrijks nadert en ik mijzelf een dag of dagdeel moet opsluiten om dat alsnog in orde te brengen. De kunst van het beginnen, het daadwerkelijk direct reageren als het tijd is om met iets te beginnen en om de grote, lastige klussen niet voor je uit te schuiven. Het is een thema waar ik de komende tijd wat meer aandacht aan mag geven…

Toen las ik door. En ik ging me realiseren dat ik misschien best wel de kunst beheer van het beginnen (als ik mijzelf er weer even toe zet… ) maar dat ik de kunst van het ophouden veel en veel lastiger vind. Het neerleggen van je werk, als het klokje zegt dat het tijd is voor het volgende (of voor de pauze die zo belangrijk is), dat is nog niet zo gemakkelijk. Excuses genoeg ‘het gaat net zo lekker’, ‘nog even dit afmaken’, ‘nog even deze laatste bladzijde / e-mail / tekst aflezen’. Of ’s avonds laat, nog even op Facebook/Instagram/twitter/mijn e-mail/een blog kijken of er de laatste 10 minuten nog iets nieuws is gepost. Ook dan is de kunst van het ophouden een lastige, en slaap ik geregeld later in dan ik zou willen. Maar hoe beter ik ’s avonds weet op te houden, hoe makkelijker het de volgende dag is om meteen te reageren op de échte wekker. En de dag daadwerkelijk te beginnen met een welgemeend Ja-zeggen tegen de dingen die op mijn pad komen.

De kunst van het ophouden, en mijzelf daarmee de ruimte geven om de kunst van het beginnen in haar volheid uit te kunnen oefenen. Dát is het thema waar ik de komende tijd op mag gaan letten.

Advertentie

Een nieuw (school-)jaar

Een nieuw jaar, een nieuw begin. Na zes heerlijke weken vakantie (voor beide kinderen en, hoe luxe, dit keer ook voor mij) was maandag weer de eerste ‘gewone’ dag.

Gewoon. Gewoon? Nee, het is niet gewoon. Nog nooit eerder besefte ik zo goed, hoe groot de zegen van ‘gewoon’ is. Ik werk al ruim 10 jaar in het onderwijs en de start van een nieuw schooljaar is altijd een bijzonder moment. Werkend vlakbij de directie van een grote scholengemeenschap zie je elk jaar de opluchting op de gezichten als iedereen ‘gewoon’ weer aan het jaar kan beginnen. Als er geen ongelukken zijn gebeurd, als er geen slecht nieuws is gekomen, als er niets bijzonders is gebeurd in de zomerperiode.

Tien dagen voor het einde van onze zomervakantie kwam het bericht dat een goede vriend van ons getroffen is door kanker. Vlak voor de zomer zijn hij en manLief nog samen op pad geweest voor het goede doel. En nu is zijn wereld op z’n kop gezet door een slecht bericht. Alles wat vanzelfsprekend was, wordt ineens een vraagteken. Niks meer gewoon.

Alles wat vanzelfsprekend was, wordt ineens een vraagteken.

Terwijl we wachtten op nader nieuws van deze vriend, kwam het volgende slechte bericht. Een docente van de basisschool was opgenomen in het ziekenhuis en haar toestand was kritiek. Als voorzitter van het bestuur werd ik geïnformeerd, als mens, als moeder, als partner voel je het verdriet en de spanning. Na een aantal dagen van intens meeleven met alle updates, soms beter, soms slechter, is zij donderdag overleden. Hoezo, gewoon? Niets is meer gewoon als zoiets gebeurt. Haar partner, haar kinderen… Hoe gaan zij ooit nog ‘gewoon’ weer aan de slag na de zomervakantie?

Dus, ik sta stil. Soms letterlijk, bijvoorbeeld als ik in de aula van de school even naar de foto van deze overleden juf kijk. Soms figuurlijk, als ik op de bank zit en mijn gedachten laat gaan naar de rollercoaster waarin iemand kan belanden omdat er kanker wordt geconstateerd. Andere keren met blijdschap in mijn hart, bijvoorbeeld toen ik onderstaande foto van manLief kreeg. Onze kinderen, op hun eigen fiets op weg naar school.

En gelukkig voor hen, voelt dat dan toch weer heel gewoon.

Hardlopende moeder

Een maand of negen na de geboorte van onze oudste deed ik ‘het’ voor het eerst. ‘Het’? Hardlopen.

Een collega was fan van Evy (de Belgische hardloopcoach die al velen aan het hardlopen had gekregen met haar boek, website en vooral podcast). Ik kreeg van haar de podcast-afleveringen en Evy deed mij de belofte dat ik in 10 weken een 5 km in 30 minuten zou kunnen lopen.

Het duurde niet lang of ik was verslaafd. De eerste hobbels werden overwonnen en inderdaad al gauw liep ik 5 kilometer en ook nog in iets minder dan 30 minuten. Ik was een hardlopende moeder.

‘ik was verslaafd, ik was een hardlopende moeder’

Ik liep tot ik zo’n 25 weken zwanger was van onze jongste en pakte het een dik half jaar na haar geboorte opnieuw op. Ik haalde Evy weer tevoorschijn en liep als snel weer de 5 km, ik liep snelle 3 km’s, ik durfde uitbouwen naar 10 km, liep op vakantie in de heuvels en liep een lopersknie op. Liet me adviseren, andere zolen aanmeten en begon weer bij week 1 van Evy. Liep tijden weer lekker maar de lopersknie kwam ook weer terug. Ik ging naar de fysio en deed mijn oefeningen en begon weer samen met Evy aan de opbouw. Ik durfde uiteindelijk ook weer naar die 10 km te gaan opbouwen en vond het heerlijk. Alleen het herstel van die lange loopjes. Dat wilde maar niet vlotten. Het kwartje viel toen de huisarts een burn-out constateerde. Ik was een altijd-hard-lopende moeder geworden en dat was teveel van het goede.

Ik hing mijn hardloopschoenen aan de wilgen en besloot het anders te doen. Ik voelde mij nog steeds een hardlopende moeder. Ik wil nog steeds graag die vrouw zijn die partner, moeder, dochter, zus, vriendin, collega, betrouwbaar, eerlijk, sportief, creatief, muzikaal, belezen, betrokken, actief is. Ik wil graag hard kunnen lopen voor de mensen om mij heen en de dingen waar ik voor kies. Maar dat kan ik alleen als ik ook af en toe stil mag staan en voor mijzelf kan zorgen.

‘mens sana in corporo sano’

Werken aan een gezond lichaam is één manier om goed voor mijzelf te zorgen. De oude grieken zeiden al ‘mens sana in corporo sano’. Dus redelijk snel nadat ik thuis kwam te zitten, pakte ik het hardlopen weer op. Ik hing het schema van Evy op de koelkast en twee keer per week streepte ik een hardlooples af. Ik deed één ding wel heel anders. Ik trok barefoothardloopschoenen aan, in plaats van geavanceerde hardloopschoenen met ook nog eens op maat gemaakte schoenzolen, en loop tegenwoordig dus barefoot-stijl. En met die barefoot-stijl loop ik inmiddels weer de 5 kilometer met veel plezier. Soms snel, soms minder snel. Soms ga ik verder, soms ook niet. Ik ben weer een hardlopende moeder, maar hoef niet persé ver of echt hard, want ik wil niet in de valkuil van altijd-hard-lopende-moeder vallen.

Teensokken en barefootschoenen, hardlopen nieuwe stijl.

Er zijn heel veel manieren om goed voor jezelf te zorgen. Voor mij is hardlopen een erg goede manier omdat het een combinatie is van sporten, buiten zijn en plezier hebben. Binnenkort meer over de hoe ik hardloop. Voor nu ben ik heel benieuwd wat jij doet om goed voor jezelf te zorgen.