Luie, lange ochtenden lezen

Eén van de leukste dingen van de kerstvakantie vind ik dat er als vanzelf tijd komt om te lezen. ’s Avonds de gordijnen dicht en in je cocon kruipen met een pot thee en een lekker dik boek. Of vroeg naar bed en nog lekker lang blijven lezen (of te laat naar bed en dan nog steeds te lang blijven lezen). Om vervolgens de volgende ochtend weer verder te lezen, liefst met een kopje koffie in bed.

In deze kerstvakantie werden er in ons huis verschillende boeken gelezen. Zelf las ik er vier waar ik zometeen kort wat over zal zeggen. En ik zal ook wat zeggen over het leesmonster dat onze zoon geworden is en wat hij leest.

Zelf (her-)las ik de eerste twee boeken van Terry Pratchett, ‘the colour of magic’ en ‘the light fantastic’, een onderwijsboek ‘Wanneer krijgen we weer les’ van Paula van Manen en zojuist bereikte ik het einde van het verhaal dat Jeroen Windmeijer in ‘het Paulus Labyrint’ vertelde. En ik heb van alle vier genoten, elk in hun eigen genre.

Terry Pratchett – ‘the colour of magic’ & ‘the light fantastic’

Van Terry Pratchett heb ik zo’n beetje alles al gelezen. Helaas is hij relatief jong overleden en zullen er geen boeken meer volgen. Zijn eerste verhalen ken ik niet zo goed en dat was mede de reden om de eerste boeken te herlezen. Het verhaal loopt eigenlijk door van ‘the colour of magic’ naar ‘the light fantastic’. Het engels kostte me af en toe wat moeite, misschien wel omdat ik me ervoor openstelde om de tekst beter te willen doorgronden waar ik in het verleden het verhaal meer leidend liet zijn en een enkel onbegrepen woord simpelweg oversloeg. Hierdoor heb ik van sommige stukken van het verhaal minder genoten maar tegelijkertijd ben ik het gehele verhaal meer gaan waarderen. Het mooie vond ik dat ik vanuit latere verhalen terug kon kijken en de ontwikkeling van een aantal personages, de ontwikkeling van de schrijver erin mocht zien. Voor iemand die Pratchett als schrijver nog niet kent, zou ik echter andere verhalen aanraden om mee te beginnen.

‘Wanneer krijgen we weer les?’ – Paula van Manen

Via mijn werk kreeg ik de kans om een onderwijsboek te lezen en er vervolgens een recensie over te schrijven. Dat laatste moet ik nog doen, maar kan ik hier mooi even oefenen ;-). Ik las ‘Wanneer krijgen we weer les?’, een titel die voortkomt uit de uitspraak die een MBO-student deed in de situatie waarin de schrijfster van het boek, Paula van Manen’ zich bevond. Het boek beschrijft de periode waarin gepersonaliseerd onderwijs wordt ingevoerd op de MBO-opleiding waar de schrijfster werkt, als docent, coach, leerpleinbegeleider. Ik vond het een prettig geschreven boek waarin een onderwijsvernieuwing gevolgd wordt vanuit het perspectief van de docent. De mooie idealen tegenover de dagelijkse praktijk. Het gaf me opnieuw het besef dat er heel veel randvoorwaarden van invloed zijn op het slagen van een onderwijsvernieuwing. Ik hoop dat ik dat besef in mijn werk nog vaak kan meenemen in mijn achterhoofd en ook dat ik van invloed mag zijn op het creëren van de juiste randvoorwaarden of op het gebruiken van het juiste momentum in situaties. Het boek is zeker een aanrader voor andere onderwijsmensen, niet zo diepgaand als andere boeken die over het onderwijs gaan, maar juist een mooie afwisseling door de focus op wat er in de praktijk gebeurt.

Lokaal lezen: ‘het Paulus Labyrint’ – Jeroen Windmeijer

Uit de bieb nam ik vorige week ‘het Paulus Labyrint’ mee. Aangeprezen als de ‘Leidse Dan Brown’ had ik het boek, of een ander verhaal van dezelfde schrijver al eens zien liggen bij de lokale boekhandel. De boeken van Dan Brown heb ik in het verleden met veel plezier gelezen, zeker waar de verhalen zich afspeelden op mij bekende plekken. Genoeg reden om ook eens iets te lezen van Jeroen Windmeijer. Het resultaat was een paar avonden veel te laat in slaap vallen, omdat ik in het verhaal werd meegezogen. Extra leuk was het om de straatnamen te herkennen en in mijn hoofd de straten, steegjes en bruggetjes te zien waar hoofdpersoon Peter de Haan doorheen liep, of soms rende om aan zijn achtervolgers te ontkomen. Een leuk spannend verhaal, en ik denk ook voor niet-Leienaren een aanrader.

‘de waanzinnige boomhut van 13 verdiepingen’

Een zevenjarig leesmonster

Naast mijn eigen page-turners genoot ik ook van het leesplezier van onze zoon. Na een wat moeizame leesstart ging hij in groep 3 al gauw als een speer. En inmiddels leest hij alles wat los en vast zit. Deze zomer is hij begonnen in Harry Potter (!) en ondertussen leest hij het razend spannende deel 5. Om dat een beetje in goede banen te leiden, lezen wij hem ook elke avond voor uit Harry Potter. Zo blijven we goed op de hoogte van waar hij is in het verhaal en hoe hij er op reageert. Omdat de boeken steeds spannender worden, proberen we ook weer wat actiever andere verhalen en boeken aan te reiken. En, toen ik voor een verjaardagscadeau het zesde deel van de waanzinnige boomhut kocht, nam ik het eerste deel mee voor onze zoon. Nog dezelfde dag was het boek uit! Hij heeft het gewoon verslonden. En het plezier en enthousiasme waarmee hij er vervolgens over kan vertellen. Prachtig!

Advertentie