Reiziger in tijd & locatie

Boekcover van 'een reiziger' van John Boyne
Een reiziger – John Boyne

In de bieb viel mijn oog op het rijtje boeken van John Boyne. Omdat ik van eerdere boeken (zoals wat het hart verwoest , de grote stilte ) erg genoten heb, pakte ik ook een reiziger mee. En wat een bijzonder boek is dat. Zoals in andere boeken van John Boyne wordt je helemaal meegezogen in de wereld en het verhaal van de hoofdpersoon, de ik-figuur. Het koste me in het begin wat moeite om in dit verhaal te komen, maar hoe verder ik kwam, hoe meer moeite ik had om het boek neer te leggen.

Een reiziger gaat over een mannelijk ik-figuur die de lezer in korte hoofdstukken meeneemt door zijn leven. Het opgroeien onder een vader met een sterk karakter, in een gezin waarin de moeder op unieke wijze de bijvrouw van haar man een plek geeft en gunt. Over de creativiteit die het leven van de hoofdpersoon op verschillende manieren beïnvloed, over zijn opgroeien tot man, het beleven van liefde en van grote verliezen, de gevoelens van verdriet en van wraak die daarmee samen hangen.

Het bijzondere aan de hoofdstukken, en de belangrijkste reden waarom ik wat moeite had om in het verhaal te komen, is dat elk hoofdstuk zich op een andere plaats afspeelt. Het verhaal van de hoofdpersoon en zijn gezinsleden wordt naadloos voortgezet, terwijl de setting zich verplaatst naar een andere locatie en een andere tijd. Zo begint het verhaal rond het jaar 0 en eindigt het met een hoofdstuk dat zich in de toekomst en in de ruimte afspeelt. Onderweg maakt de schrijver sprongen van enkele jaren tot tientallen jaren en doen we alle werelddelen aan. Bijzonder is het wanneer sprongen gemaakt worden die vragen om een enorme verschuiving van perspectief, bijvoorbeeld vanuit een Europees klooster op christelijke basis naar een vergelijkbare setting in een Aziatisch land waar uiteraard een heel andere godsdienst de basis van het samenkomen en -wonen van mensen is. En onderwijl loopt het verhaal door. Je blijft meegezogen worden in het verhaal en de gevoelswereld van de ik-figuur en wordt er bijna stiekem op gewezen dat de menselijke emoties over de hele wereld zeer gelijkend zijn.

Naast het boeiende en grijpende verhaal, kreeg ik gaandeweg het boek ook steeds meer waardering voor het format. Het vakmanschap van John Boyne als schrijver wordt met elk hoofdstuk duidelijker. Slechts in een heel enkel geval ervoer ik de sprong in tijd en locatie als ongemakkelijk, als gezocht. In alle andere gevallen vond ik de uitvoering van de sprong zeer knap en verrassend uitgevoerd. Samengevat is het boek wat mij betreft een enorme aanrader.

Advertentie

Het klokje van Benedictus

Al langere tijd studeer ik (af en toe) op ‘Een levensregel voor beginners’ van Wil Derkse. Het boek heb ik al jarenlang in huis, maar de afgelopen maanden ben ik me er pas echt op gaan toeleggen. Het paste heel goed bij mijn magische ochtenden. Even in stilte zijn, al schrijvend dichter bij mijzelf komen en korte tijd studerend lezen.

De afgelopen weken was het vooral het schrijven dat ik vol hield. Drie, of soms maar twee, volle pagina’s en dan vond ik dat mijn ‘eigen tijd’ lang genoeg had geduurd. Vandaag pakte ik heel bewust het boek van Wil Derkse er weer eens bij en las over de kunst van het beginnen en van het ophouden. Over het meteen reageren. Wanneer het klokje zegt dat het tijd is om te beginnen meteen van start gaan en wanneer het tijd is om op te houden (en aan iets anders te beginnen) eveneens meteen te reageren.

De kunst van het beginnen… *slaakt een zucht* Ik ben beter, veel beter, in de kunst van het begin uitstellen. Een hele dag werken, in de vorm van e-mail beantwoorden, mijn agenda beheren, taken verdelen over de week, met collega’s bijpraten, etc. om aan het einde van de dag doodop te zijn, maar geen letter op papier te hebben gezet voor dat belangrijke beleidsstuk. Tot natuurlijk de deadline voor zoiets belangrijks nadert en ik mijzelf een dag of dagdeel moet opsluiten om dat alsnog in orde te brengen. De kunst van het beginnen, het daadwerkelijk direct reageren als het tijd is om met iets te beginnen en om de grote, lastige klussen niet voor je uit te schuiven. Het is een thema waar ik de komende tijd wat meer aandacht aan mag geven…

Toen las ik door. En ik ging me realiseren dat ik misschien best wel de kunst beheer van het beginnen (als ik mijzelf er weer even toe zet… ) maar dat ik de kunst van het ophouden veel en veel lastiger vind. Het neerleggen van je werk, als het klokje zegt dat het tijd is voor het volgende (of voor de pauze die zo belangrijk is), dat is nog niet zo gemakkelijk. Excuses genoeg ‘het gaat net zo lekker’, ‘nog even dit afmaken’, ‘nog even deze laatste bladzijde / e-mail / tekst aflezen’. Of ’s avonds laat, nog even op Facebook/Instagram/twitter/mijn e-mail/een blog kijken of er de laatste 10 minuten nog iets nieuws is gepost. Ook dan is de kunst van het ophouden een lastige, en slaap ik geregeld later in dan ik zou willen. Maar hoe beter ik ’s avonds weet op te houden, hoe makkelijker het de volgende dag is om meteen te reageren op de échte wekker. En de dag daadwerkelijk te beginnen met een welgemeend Ja-zeggen tegen de dingen die op mijn pad komen.

De kunst van het ophouden, en mijzelf daarmee de ruimte geven om de kunst van het beginnen in haar volheid uit te kunnen oefenen. Dát is het thema waar ik de komende tijd op mag gaan letten.